Πρότυπο Αυτοαξιολόγησης Εργαζομένου

Η αυτοαξιολόγηση εργαζομένου είναι μια δομημένη φόρμα που συμπληρώνουν οι εργαζόμενοι για να αναστοχαστούν σχετικά με την απόδοσή τους σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Σε αντίθεση με τις αξιολογήσεις που καθοδηγούνται από τον προϊστάμενο, η αυτοαξιολόγηση δίνει έμφαση στην προσωπική ενδοσκόπηση, τις εργασιακές συνήθειες, τις προκλήσεις και την πρόοδο.

Καταγράφοντας αυτές τις σκέψεις εκ των προτέρων, οι εργαζόμενοι έχουν τον χρόνο να εξετάσουν πώς εξελίχθηκε η καθημερινή τους εργασία και να προετοιμάσουν ουσιαστικές πληροφορίες για τις επερχόμενες συζητήσεις.

Πολλές ομάδες ζητούν από τους εργαζομένους να συμπληρώσουν αυτοαξιολόγηση πριν από την επίσημη αξιολόγηση, συμβάλλοντας έτσι σε πιο σαφή κατεύθυνση των συζητήεων για την απόδοση.

Ένα πρότυπο αυτοαξιολόγησης εργαζομένου περιλαμβάνει ερωτήσεις που βοηθούν τους εργαζομένους να αναλογιστούν την εργασία τους σε μια συγκεκριμένη περίοδο, όπως:

• Συνολικό φόρτο εργασίας και προτεραιότητες κατά την περίοδο αξιολόγησης
• Σημεία υψηλής παραγωγικότητας και στιγμές μειωμένης αποτελεσματικότητας
• Καθημερινές συνήθειες ή ρουτίνες που υποστήριξαν την εργασία ή δημιούργησαν δυσκολίες
• Συνήθεις προκλήσεις, εμπόδια ή περισπασμούς
• Προσωπικές επιτυχίες ή πρόοδο που αξίζει να αναφερθεί
• Τομείς στους οποίους ο εργαζόμενος επιθυμει να βελτιωθεί στη συνέχεια

Αντί να παρακολουθούν μεμονωμένες εργασίες, αυτές οι ερωτήσεις βοηθούν στην ανάδειξη μοτίβων που διαμορφώνουν την απόδοση. Όταν οι ομάδες εξετάζουν τις αυτοαξιολογήσεις μαζί με ένα πρότυπο αξιολόγησης εργαζομένου, οι συζητήσεις βασίζονται σε πραγματικές εμπειρίες και αποκτούν μεγαλύτερη σαφήνεια.

Οι αυτοαξιολογήσεις λειτουργούν καλύτερα όταν χρησιμοποιούνται ως προετοιμασία και όχι ως τελική αξιολόγηση. Πολλές ομάδες ζητούν από τους εργαζομένους να συμπληρώσουν την αυτοαξιολόγηση πριν ξεκινήσει ο επίσημος κύκλος αξιολόγησης, δίνοντας στους προϊσταμένους χρόνο να εξετάσουν τις απαντήσεις εκ των προτέρων.

Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει στους προϊσταμένους να συγκρίνουν τις απόψεις των εργαζομένων με τις δικές τους παρατηρήσεις που καταγράφονται στη διαδικασία αξιολόγησης. Οι διαφορές στην οπτική μπορούν στη συνέχεια να συζητηθούν ανοιχτά, ενώ η συμφωνία συμβάλλει στην ενίσχυση της κοινής κατανόησης.

Χρησιμοποιούμενες μαζί, και οι δύο φόρμες υποστηρίζουν τον σαφέστερο καθορισμό στόχων και πιο εστιασμένες ενέργειες παρακολούθησης μετά τη συνάντηση αξιολόγησης. Βοηθούν επίσης στη δημιουργία ενός τεκμηριωμένου αρχείου απόδοσης με την πάροδο του χρόνου, χωρίς να βασίζονται αποκλειστικά σε μία μόνο οπτική.